Knoeien

Knoeien is belangrijk. Ik ben er vroeg mee begonnen en ik hoop het nooit af te leren.
Het liefst leg ik mijn tafel vol met verf en krijtjes en schroef ik potjes inkt open. Aan het eind van de dag heb ik vieze vingers, een stapel tekeningen en ben ik lekker moe.
Ik heb een stemmetje in mijn hoofd dat knoeien verknoeien noemt, maar daar probeer ik niet naar te luisteren.
Als ik schrijf is het lastiger. Ik heb een laptop met een deleteknop, een verhaal waar ik aan werk en serieuze plannen. Daardoor vergeet ik wel eens dat ik er gerust een zooitje van mag maken om zo te ontdekken wat werkt en wat niet. Wil je iets maken, dan moet je durven knoeien.
Soms knoei ik een gat ik het papier en lekt de inkt door. Dat zou je een ontdekking kunnen noemen.